ထူးဆန္းေသာ အတုိက္အခံမ်ား (၃)

နုိင္ငံေရးသမားႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္ =>

(၁) နုိင္ငံႏွင္႔လူမ်ိဳးအတြက္ မိမိ၏ စဥ္းစားေတြေခၚနိုင္မႈ၊ လက္ရံုးရည္ႏွင္႕ ႏွလံုးရည္၊ ေငြေၾကး၊ အာဏာ တို႔ကို ရင္းနွီးျမဳပ္ႏွံသူ နိုင္ငံေရးသမားမ်ား
(၂) ေငြေၾကး၊ အာဏာ ႏွင္႔ လုပ္ပိုင္ခြင္႔အတြက္ နုိင္ငံႏွင္႔ လူမ်ိဳးကို ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံ ခုတုံးလုပ္သူ အတိုက္အခံမ်ား

ေငြေၾကး၊ အာဏာ ႏွင္႔ လုပ္ပိုင္ခြင္႔အတြက္ နုိင္ငံႏွင္႔ လူမ်ိဳးကို ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံ ခုတုံးလုပ္သူ အတိုက္အခံ ႏွစ္မ်ိဳး =>

(၁) ေဒၚလာစားအတိုက္အခံမ်ား
(၂) ကိုယ္႔ထမင္းကိုယ္စားအတိုက္အခံမ်ား

ေဒၚလာစားအတိုက္အခံႏွစ္မ်ိဳး =>

(၁) ျပည္တြင္းေၾကးစားအတိုက္အခံ
(၂) ျပည္ပေဒၚလာစားအတုိက္အခံ

ျပည္ပေဒၚလာစားအတိုက္အခံ (၇) မ်ိဳး =>

(၁) အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ျပည္တြင္းကို ဝင္ေရာက္ခြင္႔မရွိေတာ႔သျဖင္႔ လက္ရွိအစိုးရ မရွိမွ ျပည္တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္နုိင္မည္ဟု ေတြးမိေသာေၾကာင္႔ လက္ရွိအစိုးရ ဘာလုပ္လုပ္ ကန္႔ကြက္မည္႔သူမ်ား။
(၂) ဘာသာေရးလြမ္းမိုးလိုသည္႔ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္သည္႔ အျခားဘာသာဝင္မ်ား
(၃) လူမ်ိဳးေရးေၾသာဇာလြမ္းမိုးလိုသည္ ဗမာ မဟုတ္သည္႔ တုိင္းရင္သားမ်ားႏွင္႔ ကျပား မ်ား
(၄) အရူးႏွစ္မ်ိဳး (စိတ္ေဖာက္ျပန္ၿပီးရူးေနသူမ်ားႏွင္႔ ဦးေနွာက္ က်ပ္မျပည္၍ ရူးေနသူမ်ား)
(၅) မြတ္စလင္ကုလားမ်ား၊
(၆) အစြန္းေရာက္သူမ်ား၊
(၇) ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား၊ ျမန္မာ႔သမိုင္းႏွင္႔ ျမန္မာ႔နိုင္ငံေရးအေၾကာင္း အေသအခ်ာမသိ၊ မတတ္သူမ်ား

ျပည္ပေဒၚလာစားအတိုက္အခံတို႔၏ အလုပ္အကိုင္မ်ား

(၁) တစ္ကမၻာလံုး ရံုးပိတ္သည္႔ အထင္ကရေန႔မ်ားတြင္ ထိုေန႔ကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ သံရံုးေရွ႕တြင္ အခ်င္းခ်င္းအဆိုတင္သြင္း၊ အခ်င္းခ်င္းေထာက္ခံအတည္ျပဳကာ အခ်င္းခ်င္းအားေပးလက္ခုတ္တီးၾကျခင္း။
(၂) ျမန္မာအစိုးရ၏ တစ္ခုခု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင္႔ ျပဳလုပ္ခ်က္မ်ားကို အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ ကန္႔ကြက္ပြဲက်င္းပၾကျခင္း
(၃) ကိုယ္႔နုိင္ငံမွ အနုပညာရွင္မ်ားလာပါက ကန္႔ကြက္ၾကျခင္း
(၄) အစိုးရမေကာင္းသတင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ႀကံလႊင္႔ျခင္းႏွင္႔ ဘေလာ႔ေရးျခင္း
(၅) ျမန္မာျပည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္မွ် အက်ိဳးမရွိေသာ၊ ျမန္မာနုိင္ငံကို အရွက္ရေစေသာ အဆင္႔တန္းမဲ႔ ေအာက္ပါ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား ျပဳလုပ္ၾကျခင္း
(၆) အထက္ပါ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားအားလံုးျဖင္႔ လုပ္ကြက္ျပကာ နိုင္ငံျခားမွ အေထာက္ပံ႔မ်ားကို ညာစားျခင္း

ျမန္မာနုိင္ငံႀကီး ဒီမိုကေရစီ အျမန္ရဖို႔ႏွင္႔ ကမၻာ႔အလည္မွာ ဂုဏ္ယူဝင္႔ၾကြားစြာ လက္မေထာင္နုိင္ဖို႔ ေဒၚလာစားအတုိက္အခံတို႔ သမိုင္းတင္မည္႔ အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးေတြ လုပ္ေနၾကပါတယ္။

ၿဖဲျပန္ၿပီ ရႈိ႕ျပန္ၿပီ (အေဟာင္းၿပီးေတာ႔ အသစ္)

ဒီမိုကေရစီရဖို႔ပါ ကၽြန္ေတာ္အရူးမဟုတ္ပါ (အမည္-ဦးထိန္လင္း၊ BDC အဖြဲ႔ UK ၏ ဒုတိယ ေခါင္းေဆာင္)

အာရံုစိုက္ေနတုန္း ငါကိုင္တာ မုိက္ခရိုဖုန္း

ဘာလုပ္ေနလဲ ဘာအတြက္လဲဆိုတာ ဘယ္သူမွနားမလည္နုိင္

ပဆိုးမနုိင္ ပဝါမနိုင္

အလာကယ္ပါ၊ အျပန္ကယ္ပါ၊ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို ကယ္ပါ

ဒီမိုကေရစီရဖို႔

မြတ္စလင္ ကုလားမကလည္း အလံကို ခ်နင္း

ကုလားမိုးသီးကလည္း ေဒၚလာေတာင္းလိုက္ ေပ်ာ္ပါးလိုက္

Myanmar Express

Read More

ေစတနာ႐ိုက္မို႔ လြမ္းမိတယ္

မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ (Alma Mata) ျဖစ္တဲ့ မႏၲေလးလဖုန္းအထိမ္းအမွတ္ အထက္တန္းေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေဟာင္း သံုးေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ႏွစ္စဥ္ က်င္းပေနက် ဆရာကန္ေတာ့ပြဲကို ဇန္နဝါရီလထဲမွာ က်င္းပမယ့္ အေၾကာင္း အသိေပးၾကတယ္။


ငယ္မူငယ္ေသြးျပန္ၾက

ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ စီနီယာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းႀကီးေတြ လာျဖစ္ေအာင္ လာဖို႔လည္း တုိက္တြန္းေပးပါဦးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ႀကီးေတြ ျပန္ဆံုေတြ႔ၾကတဲ့အခါ ငယ္မူငယ္ေသြးေတြ ျပန္ၿပီး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ စၾကေနာက္ၾက ငယ္က်ဳိးငယ္နာေတြေဖာ္ၾက လုပ္တာေတြၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးရလြန္းလို႔ပါလို႔လည္း ေျပာၾကတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ငယ္ေပါင္းေတြ ဆံုတဲ့အခါ ဘယ္သူမဆို ေပ်ာ္ၾကတာပါပဲ။ ရန္ကုန္မွာေနၾကတဲ့ အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္ဆံုၿပီး တခါတေလ လာၾကတဲ့အခါ အားလံုး ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ၾကတယ္။ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္မွာ ကိုယ့္ကို မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ေျပာသံၾကားရတာေလာက္ ပီတိျဖစ္ရတာ ဘာမွမရွိပါဘူး။ အင္မတန္ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းတယ္။


အန္ကယ္ႀကီးနဲ႔ ဘဘ

နာမည္ကို 'ဦး ကို ေမာင္' မပါဘဲ နာမည္အရင္းအတိုင္း ေခၚသံမၾကားရတာ ႏွစ္ေပါင္း ေလးငါးဆယ္ေလာက္ ရွိၿပီဆိုေတာ့ ဒီလို အေခၚခံရတာ အင္မတန္ ဝမ္းသာေက်နပ္ရတယ္။ အားလံုးအသက္ေတြက ခုနစ္ဆယ္တန္းေတြဆိုေတာ့ အန္ကယ္ႀကီးတို႔၊ ဘဘတို႔ဆိုတဲ့ ေခၚသံေတြပဲ ေန႔တိုင္း ၾကားေနရတာ မဟုတ္လား။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကို မင္းတလံုးငါတလံုးနဲ႔ ေျပာသံနားေထာင္ရတာလည္း အင္မတန္ အရသာရွိပါတယ္။ လဖုန္း ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဒုတိယအႀကီးဆံုး ေက်ာင္းသားေဟာင္းႀကီးေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီေလ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထက္ တတန္း ပိုေရွ႕ေရာက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြက သံုး၊ ေလးေယာက္ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တာကိုး။ ဒီေတာ့လည္း ဘဘ အေခၚခံရတာ သဘာဝက်ပါတယ္။


စာေရးဆရာျဖစ္ရတာ ေက်နပ္စရာ

ကန္ေတာ့ခံ ဆရာေတြထဲမွာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကန္ေတာ့ရမယ့္ ဆရာျဖစ္ခဲ့သူဆိုလို႔ ဆရာဦးျမေသာင္း တေယာက္တည္း က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတြ႔ခ်င္ ကန္ေတာ့ခ်င္ေပမယ့္ က်န္းမာေရး မေကာင္းသူဆိုေတာ့ တႀကိမ္တခါမွ ကန္ေတာ့ပြဲကိုအေရာက္သြားၿပီး မကန္ေတာ့ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အေဝးကပဲ စိတ္နဲ႔မွန္းၿပီး ကန္ေတာ့ရတယ္။ သြားႏုိင္လာႏိုင္တဲ့သူေတြကိုေတာ့ တိုက္တြန္း ႏိႈးေဆာ္ေပးပါတယ္။ ေက်နပ္စရာေကာင္းတာေလး တခုကေတာ့ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ ဆရာမ်ားကို စာနဲ႔ ကန္ေတာ့ပန္းဆင္ႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ စာေရးဆရာျဖစ္ရတာ ဒီအခ်က္တခ်က္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနပါၿပီ။


ေစတနာ႐ိုက္

ကြၽန္ေတာ္တို႔ေခတ္ ေက်ာင္းသားတိုင္းမွာ 'မိခင္ေက်ာင္းေတာ္'ဆိုတဲ့ အစြဲအလမ္း အင္မတန္ ႀကီးၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ေက်ာင္းကိုယ္ သိပ္ၿပီး ခ်စ္ၾက၊ ဂုဏ္ယူၾကတယ္။ ဆရာေတြကိုလည္း ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈ ရွိၾကတယ္။
႐ိုက္လည္း ခ်စ္ၾကတာပဲ။ အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါဆိုရင္ အ႐ိုက္သန္တဲ့ဆရာကို ပိုၿပီးေတာင္ သတိရ တမ္းတေလ့ရွိတယ္။ ေစတနာ႐ိုက္ ျဖစ္တာကိုး။

အခုေခတ္လို က်ဴရွင္ဆရာဆိုတာလည္း မရွိဘူးေလ။ စာသိပ္အားနည္းတဲ့ ေက်ာင္းသားဆိုရင္ ဆရာေတြက စာေမးပြဲနီးတဲ့အခါ အိမ္ေခၚၿပီး သင္ေပးေလ့ရွိတယ္။ ဘာ က်ဴရွင္ခမွ ယူတာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ မုန္႔ခ်ိန္တန္မုန္႔၊ ထမင္းခ်ိန္တန္ ထမင္းေကြၽးၿပီး သင္ၾကတာ။


ေစတနာဆရာနဲ႔ က်ဴရွင္ဆရာ

နယ္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆိုရင္ ေက်ာင္းနဲ႔သံုးေလးမိုင္ေဝးတဲ့ ရြာေတြက လာတက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြကို စာေမးပြဲနီးတဲ့အခါ တလကိုးသီတင္းကို အိမ္မွာ ညအိပ္ညေန ေခၚထားၿပီး သင္ေပးၾကတယ္။ က်ဴရွင္ခတို႔၊ ထမင္းဖိုးတုိ႔ယူ တာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက မခ်စ္ဘဲ၊ မေလးစားဘဲ ဘယ္ေနေတာ့မႇာလဲ။ ေက်ာင္းသား တင္မကဘူး။ ေက်ာင္းသားမိဘေတြကပါ ခ်စ္ခင္ ၾကည္ညိဳၾကတယ္။

အခုေခတ္ေရာက္ေတာ့ ၿမိဳ႕တကာ နယ္တကာမွာ က်ဴရွင္ေတြ ေခတ္စားလာၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းထက္ က်ဴရွင္ကိုပိုၿပီး အားကိုးၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းခ်စ္စိတ္၊ ဆရာခ်စ္စိတ္ေတြ ေလ်ာ့နည္းသြားတယ္။ ေက်ာင္းသားရဲ႕အိမ္ကို ဆရာေခၚၿပီး ဝိုင္းလုပ္သင္တဲ့ေခတ္ ေရာက္လာေတာ့ ဆရာအေပၚမွာ လံုးဝ အ႐ိုေသ တန္သြားေတာ့တယ္။


က်ဴရွင္က ဖ်က္ဆီးလိုက္တာ

ေက်ာင္းသားက ဆရာကို မႀကိဳက္ရင္ ျဖဳတ္ပစ္ၿပီး ခ်က္ခ်င္း ေနာက္တေယာက္ ငွားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆရာက ေက်ာင္းသားကို မ်က္ႏႇာခ်ဳိေသြးၿပီး ေခ်ာ့သင္ရတယ္။ ေက်ာင္းသားတင္ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေက်ာင္းသား အေဖကိုပါ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရတာ။ အဲဒီလို ဆရာမ်ဳိးေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာကို ႐ိုေသေလးစားတဲ့စိတ္ ဘယ္လိုလုပ္ ရွိေတာ့မႇာလဲ။

က်ဴရွင္ေတြ ေခတ္စားလာကတည္းက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြမွာ ေက်ာင္းခ်စ္စိတ္၊ ဆရာခ်စ္စိတ္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားရတာ ျဖစ္တယ္။ 'မိခင္ေက်ာင္းေတာ္' ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းမ်ဳိး ဒီေခတ္ ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ျမန္မာလိုေရာ၊ အဂၤလိပ္လို အသံုးပါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ။ ဒီေခတ္ ဘြဲ႔ရတဲ့အရြယ္ အမ်ားစုဟာ 'Alma Mata' ဆိုတဲ့စကား ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးၾကေတာ့ဘူး။ အားလံုးကို က်ဴရွင္က ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္တယ္။


အေမလို ဆရာမႀကီးေတြ

ကြၽန္ေတာ္တို႔တုန္းကေတာ့ နည္းနည္းပဲရွိတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဆရာ၊ ဆရာမေတြ မဆိုထားနဲ႔ အျမဲတမ္း အိေႁႏၵ သိကၡာႀကီးေတြနဲ႔ ေနေလ့ရွိၿပီး ျပံဳးခဲ၊ ရယ္ခဲတဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴ ဖာသာႀကီးေတြနဲ႔ ဘရာသာေတြကိုေတာင္ ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကတယ္။ ဒီေန႔အထိ အမွတ္ရေနဆဲ ျဖစ္တယ္။

ငယ္ငယ္ ကေလးဘဝက သင္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚလွရင္၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚလွေမနဲ႔ တီခ်ာ႐ို႕စ္ေမရီတို႔ဆိုရင္ အေမလိုကို ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ အလယ္တန္းေတြမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာ ဦးထင္ေပၚ၊ ဆရာဦးတင္ဦး၊ ဆရာ စိန္၊ ဆရာဝီ၊ ဆရာဦးေအာင္စိန္၊ ဆရာဦးျမင့္ထြန္း၊ ဆရာဦးျမေသာင္း တို႔ဆိုရင္လည္း တဦးခ်င္းစီရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေလးေတြကို ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္တဲ့ထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။


နိဗၺာန္ေဆာ္ေတြ

ဒီလို မွတ္မိေနတဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြကို တႏွစ္တႀကိမ္ က်င္းပတဲ့ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေတြက ျပန္လည္ ဆန္းသစ္ေအာင္ ႏိႈးေဆာ္ေပးတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အင္မတန္ မြန္ျမတ္လွပါတယ္။ ကမကထျပဳ ေဆာ္ၾသၾကသူေတြဟာလည္း ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူေတြ ျဖစ္တယ္။ တပည့္ေတြကို ေက်းဇူးတရား မေမ့ၾကဖို႔ ႏိႈးေဆာ္ေပးတဲ့ နိဗၺာန္ေဆာ္ေတြ ျဖစ္သလို၊ ဘဝရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဆည္းဆာခ်ိန္ကို ေရာက္ရွိေနၾကၿပီျဖစ္တဲ့ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမ ႀကီးေတြကို ပီတိဆိုတဲ့ အသက္ရႇည္ေဆး တုိက္ေကြၽးေပးတဲ့ သမားေတာ္ေတြလို႔လည္း ဆိုႏုိင္ပါတယ္။


ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ

စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္းသည္သာ အစစ္အမွန္ဆံုး ခ်မ္းသာျခင္း ျဖစ္တယ္။ မိမိရဲ႕ ေဆာင္ရြက္မႈေလးတခုေၾကာင့္ လူတဖက္သား ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနတာကို ျမင္ရတဲ့အခါ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ရင္တြင္းက ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈဟာ ဘယ္လိုမွ ေရးျပလို႔ မရႏိုင္တဲ့ ခ်မ္းသာပီတိ ျဖစ္တယ္။ တျခား ႏိုင္ငံသားေတြ ခံစားဖူးခ်င္မွ ခံစားဖူးလိမ့္မယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမေဟာင္းႀကီးေတြကို ေခါင္းျဖဴထိပ္ေျပာင္ တပည့္ေဟာင္းႀကီးေတြက ေျမမွာဝပ္စင္းၿပီး ဦးခိုက္ပူေဇာ္တာမ်ဳိးက ကမၻာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တခုတည္းသာရွိလို႔ ျဖစ္တယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာက 'ဆရာမ်ားေန႔' ေရာက္တဲ့အခါ ပို႔စ္ကဒ္ေလးပို႔တာေလာက္သာ ရွိတတ္ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ျမန္မာျပည္မႇာ လူလာျဖစ္ရတာကို ဝမ္းသာတယ္။ ပီတိကို မွ်ေဝေပးၾကသူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။


လူထုစိန္ဝင္း

Read More

ဘယ္သူ ႏိုင္ငံေရးသမားလဲ

ႏိုင္ငံေရးမလုပ္တဲ့သေဘာ မဟုတ္ဘူး

ဒီလုိ မယူဆတာက ႏုိင္ငံေရးကို စိတ္မဝင္စားလုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ မႏွစ္သက္လုိ႔လည္း မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ လံုးဝ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ေနလုိ႔လည္း မဟုတ္ဘူး။ သတင္းစာ အလုပ္ လုပ္ရင္းနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး သတင္းေတြေရးသလုိ သံုးသပ္ ေဝဖန္ခ်က္၊ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ေတြလည္း ေရးခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ဳိးစံုနဲ႔လည္း ထိေတြ႔ ဆက္ဆံခဲ့တယ္။ ႏုိင္ငံေရး ပါတီတခုထဲ ပါဝင္ၿပီး အခ်ိန္ျပည့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္သူ မဟုတ္တာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ယူဆထားတာ ျဖစ္တယ္။ လံုးဝ ႏုိင္ငံေရး မလုပ္ဘူးဆုိတဲ့သေဘာ မဟုတ္ပါဘူး။


ေလွခါးထမ္း ေကာ္ပံုးဆြဲ

တကယ္ကေတာ့ အရြယ္မေရာက္မီကတည္းက ႏုိင္ငံေရး လုပ္ခဲ့တာပါ။ ေကာလိပ္ေရာက္ေတာ့ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ ျပည့္ခါစပဲ ရွိပါေသးတယ္။ မဲေပးႏုိင္တဲ့အရြယ္ မေရာက္ေသးပါဘူး။ အဲဒီေခတ္က အစဥ္အလာတုိင္း ေကာလိပ္ေရာက္တာနဲ႔ တပ္ဦး အဖဲြ႔ဝင္ တန္းျဖစ္သြားၿပီး ေလွခါးထမ္း ေကာ္ပံုးဆြဲ အလုပ္ေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သတင္းစာတုိက္ေရာက္ေတာ့လည္း တကသ ေရြးေကာက္ပဲြ သတင္းေတြ ေရးလုိက္၊ ဖဆပလ၊ ပမညတ ဌာနခ်ဳပ္ေတြသြားလုိက္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကိစၥေတြနဲ႔ ေထြးလံုး ရစ္ပတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းေနဖက္ေတြ ပမညတထဲ ေရာက္သူေရာက္၊ ဖဆပလထဲ ေရာက္သူေရာက္၊ ဗကပျဖစ္သူျဖစ္၊ အလံနီျဖစ္သူျဖစ္ ေနာက္ဆံုး မဆလျဖစ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကေပမယ့္ ကိုယ္တုိင္ကေတာ့ ဘယ္ထဲမွ ေရာက္မသြားခဲ့ဘူး။ စာနယ္ဇင္းေလာကထဲမွာပဲ ရွိေနခဲ့တယ္။


ႏိုင္ငံဝန္ ထမ္းတာခ်င္းအတူတူ

ပါတီဆုိင္းဘုတ္တခုေအာက္ ေရာက္သြားၿပီး အခ်ိန္ျပည့္ ႏုိင္ငံေရးသမား မျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေနတယ္လုိ႔ပဲ ခံယူထားတယ္။ စာနယ္ဇင္း လုပ္ငန္းဆုိတာ၊ ႏုိင္ငံရဲ႕ေလးခုေျမာက္မ႑ိဳင္ မဟုတ္လား။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရးဆုိတဲ့ တျခားမ႑ိဳင္မ်ားနည္းတူ ႏုိင္ငံ့ဝန္ကို အတူတကြ ထမ္းေဆာင္ေနရတာပဲ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စာနယ္ဇင္းသမားဆုိတာလည္း အစိုးရအဖဲြ႔ထဲက ဝန္ႀကီး ဝန္ကေလးေတြလုိ၊ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က တရားသူႀကီးေတြလုိ၊ လႊတ္ေတာ္ထဲက အမတ္ေတြလုိ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေနၾကသူေတြပဲလုိ႔ ယူဆတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ ေထာင္ထဲေရာက္ၾကသလုိ၊ စာနယ္ဇင္းသမားေတြလည္း ေထာင္ထဲေရာက္ၾကရတာပါပဲ။

ကုိယ္ပုိင္ယုံၾကည္ခ်က္ျဖင့္ အလုပ္ လုပ္တတ္ေစခ်င္

အခ်ိန္အခါ တခုက ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ကို ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ လုပ္တာလည္း ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္လို႔ သေဘာထားၿပီး လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြကို ထမင္းစား ေရေသာက္ အဂၤလိပ္စကား တတ္႐ံုေလာက္ သင္ေပးတာမဟုတ္ဘဲ မ်က္စိပြင့္ နားပြင့္ၿပီး အရာရာကို ကိုယ္ပိုင္ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ခဲြျခမ္း စိတ္ျဖာေဝဖန္ သံုးသပ္တတ္ေအာင္ ကူညီေပးတာ ျဖစ္တယ္။


ေဖာ္ဂြတ္သြားသူေတြ

အဲဒီေခတ္ အဂၤလိပ္ စကားေျပာ သင္တန္းလာတက္လာသူ အမ်ားစုက ႏုိင္ငံရပ္ျခား တုိင္းျပည္ အသီးသီးကို အၿပီးတုိင္ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ဖုိ႔ (Far good) သြားေရာက္ၾကမယ့္သူေတြ မ်ားတယ္။ အခုေခတ္လုိ ေက်ာင္းတက္ဖုိ႔၊ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ပတ္စပို႔ ထုတ္ေပးေလ့ မရွိပါဘူး။ အဲဒီလုိ အၿပီးအပိုင္သြားၾကမယ့္သူေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတ့ဲအခ်က္ေတြ အေသးစိတ္ေျပာျပၿပီး "Home Sweet Home" ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာထက္ ေကာင္းတဲ့ေနရာ၊ ဘယ္မွာမွမရွိဆုိတဲ့ကဗ်ာကို တသုတ္ၿပီး တသုတ္ အဆက္မျပတ္ သင္ၾကားေပးခဲ့တယ္။ သူတို႔ ႏုိင္ငံျခားထြက္တဲ့အခါမွာလည္း "Home Sweet Home" ဆုိတဲ့ ေကာက္႐ိုး ပန္းခ်ီကားကို လက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕တပည့္ေတြရဲ႕အိမ္မွာ အခုခ်ိန္ထိ အဲဒီ ပန္းခ်ီကားေလးေတြ ခ်ိတ္ဆြဲထားၾကတာကို သူတုိ႔က ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ပို႔ၾကတယ္။ အေဝးေရာက္ေနၾကေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ကို မေမ့ၾကေသးပါလားဆုိၿပီး ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္ရတယ္။


ႏိုင္ငံေရးသမားဆုိတာ

ႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆုိတာ ႏုိင္ငံေရးပါတီဝင္မွ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ၿပီး အမတ္လုပ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားအက်ဳိးေဆာင္ခ်င္တဲ့ ပရဟိတစိတ္ ရွိသူမွန္သမွ် ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္၊ ဘာအလုပ္ လုပ္လုပ္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္လုိ႔ ရပါတယ္။ စကားလံုး ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေျပာဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ လူနားလည္ရခက္တဲ့ ေဝါဟာရေတြ မသံုးဘဲနဲ႔ ႏုိင္ငံအတြက္တို႔၊ ျပည္သူအတြက္တုိ႔ ဆုိတဲ့ စကားမ်ဳိးေတြ မေျပာဘဲနဲ႔ အမ်ားအတြက္ အလုပ္လုပ္တဲ့သူမ်ဳိးကိုမွ ႏုိင္ငံေရးသမားေကာင္းလုိ႔ ေခၚႏုိင္တာ ျဖစ္တယ္။ သူေတာ္စင္ သူေတာ္ေကာင္း ကြၽတ္တမ္းဝင္ပုဂၢိဳလ္ျမတ္မ်ားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရဟႏၱာပဲလုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားေလ့ မရွိပါဘူး။ ကိုယ့္ဂုဏ္ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္ ဆုိတဲ့စကား အရွိသားမဟုတ္လား။


ည့ံတဲ့စာေရးဆရာ

စာေတြ ေပေတြေရးတဲ့အခါမွာလည္း အခ်စ္ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးပါ။ ကြၽန္ေတာ္ဆုိလုိတဲ့ အခ်စ္ဆုိတာက ဒီလုိဟာမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ စာေရးဆရာက ေရးျပေနရင္၊ အဲဒီ စာေရးဆရာဟာ ေတာ္ေတာ္ညံ့တဲ့ စာေရးဆရာ ျဖစ္တယ္။ ကြၽမ္းက်င္တဲ့ စာေရးဆရာဆုိရင္ အခ်စ္ဆုိတဲ့ စကားလံုးတလံုးမွ မသံုးဘဲနဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာျပႏုိင္ရမယ္။ ေရွးအခါက ဇာတ္သဘင္ ပညာရွင္ႀကီးမ်ားဟာ ခုေခတ္လုိ ပစၥည္းကိရိယာေတြရဲ႕ အကူအညီ မပါဘဲနဲ႔ အဆုိအေျပာ အမူအရာေတြနဲ႔တင္ ဇာတ္႐ုပ္မ်ဳိးစံုကို ပီျပင္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ သြားႏုိင္ၾကတယ္။ ေဇာတိက သူေဌးႀကီးအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ရတဲ့အခါမွာလည္း ဇာတ္ေသတၲာႀကီးေပၚ ထိုင္ရင္းနဲ႔ ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္က သူေဌးႀကီးအျဖစ္ ျမင္သြားေအာင္ သ႐ုပ္ေဖာ္ႏုိင္ၾကတယ္။ ခုေခတ္လုိ ေမာ္ေတာ္ကားႀကီးေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ႀကီးေတြ ဇာတ္ခံုမွာတင္ၿပီးျပစရာ မလုိပါဘူး။


စံျပဳအပ္တဲ့ ပန္းသာမစာအု

ဆင္းရဲသား ကာကဝလိယ အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့အခါမွာလည္း ေတာင္ရွည္ပုဆုိးနဲ႔ ဖဲအက်ႌလက္တုိ ဝတ္ၿပီး အဆုိအေျပာနဲ႔ ဆင္းရဲသားသ႑ာန္ထြက္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္သြားၾကတယ္။ ခုေခတ္လုိ သ႐ုပ္မွန္ျဖစ္ဖုိ႔ ဆုိၿပီး နံငယ္ပိုင္းနဲ႔ စုတ္ျပတ္ ဖာေထးထားတဲ့ အက်ႌဝတ္ၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ျပတာမ်ဳိး မလုပ္ပါဘူး။ ခုေခတ္က ဝတ္တာ စားတာသာ ဆင္းရဲသားနဲ႔ တူတာ၊ ေျပာပုံဆုိပံုနဲ႔ မ်က္ႏွာေပးကေတာ့ ဆင္းရဲသား သ႐ုပ္နည္းနည္းမွ မေပၚပါဘူး။ မွန္တာ ေျပာရရင္ ဒီေခတ္မွာ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ ပီျပင္ေအာင္ ေရးႏုိင္တဲ့ စာေရးဆရာ မရွိသေလာက္ ရွားတယ္လုိ႔ေတာင္ ဆုိႏိုင္တယ္။ ေရွးက ဆရာသခင္ဘေသာင္းရဲ႕ ‘ပန္းသာမစာအု’ ဝတၴဳႀကီးဟာ ႏုိင္ငံျခားဝတၴဳကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာျပန္ထားတဲ့ဝတၴဳ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြ ပီျပင္လြန္းလုိ႔ ဖတ္သူတိုင္းက ျမန္မာဝတၴဳလုိ႔ပဲ မွတ္ထင္ခဲ့ၾကရတယ္။


ၾကယ္နီ၊ ေအာင္စိုးတုိ႔စာေတြ
အလားတူပဲ ၾကယ္နီရဲ႕ တံငါဝတၴဳေတြထဲက ကိုေဒါင္းစိန္ ဆုိရင္လည္း တကယ့္ကို တံငါလုိေတြး၊ တံငါလုိ ေျပာၿပီး၊ တံငါလုိပဲ ျပဳမူတာေၾကာင့္ ဒီေန႔အထိ တံငါဝတၴဳေတြထဲမွာ တံခြန္စိုက္ေနႏုိင္ခဲ့တယ္။ အညာသား စာေရးဆရာ ေအာင္စိုးရဲ႕ ေညာင္ဦးနယ္ တက္မရြာက အဘဖုိးစံ႐ံုနဲ႔ ရြာသူရြာသားေတြရဲ႕ကုန္းေခါင္ေခါင္ အညာေဒသက ေတာသူေတာင္သားေတြရဲ႕ စ႐ုိက္ေတြဟာလည္း ပီျပင္လြန္းတာေၾကာင့္ ႐ႈမဝ ေခတ္အခါက ႏႈတ္ခမ္းနီမေလးေတြရဲ႕ အသည္းစြဲလုိ႔ဆုိၾကရတဲ့ တင့္တယ္တုိ႔ ဝတၴဳေတြနဲ႔အၿပိဳင္ စာဖတ္ပရိသတ္က စဲြမက္ခဲ့ၾကရတယ္။


ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ စ႐ိုက္တျခားစီ

ခုေခတ္ ဝတၴဳေတြ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ ဖတ္ၿပီးစိတ္ပ်က္ရတာပဲ မ်ားတယ္။ ကိုေဒါင္းစိန္တုိ႔၊ ဖိုးစံ႐ံုတုိ႔လုိ ရင္ထဲမွ စဲြေနရစ္တာမ်ဳိး မေတြ႔ရဘူး။ ေက်းလက္က ဆင္းရဲသား လယ္သမား၊ ဒါမွမဟုတ္ လယ္သူမေလးအေၾကာင္း ေရးေတာ့ေရးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ေကာင္နာမည္က စၿပီး ေက်းလက္ မဆန္ေတာ့ဘူး။ ၿမိဳ႕က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြလုိ နာမည္ဆန္းဆန္းေတြျဖစ္ၿပီး ေျပာၾကတဲ့စကားေတြကလည္း ကဗ်ာဆန္ဆန္နဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ထဲက စကားေတြလုိျဖစ္ေနေတာ့ ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ စ႐ိုက္က ဘာမွကို မဆုိင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ရင္ထဲ စဲြေတာ့မွာလဲ။ ေနာက္ၿပီး ပိုဆုိးတာက အခ်စ္ အခ်စ္ ဆုိတဲ့ စကားလံုးေတြ ဘံုးေဘာလေအာ ပါေနေပမယ့္ တကယ့္ အခ်စ္ဆုိတာ မေတြ႔ရျခင္း ျဖစ္တယ္။ စကားအေနနဲ႔သာ အခ်စ္ အခ်စ္နဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြက ေျပာေနၾကတာ၊ စာေရးဆရာ ကိုယ္တုိင္ အခ်စ္ဆုိတာ ဘာမွန္းသိပံုမရဘူး။

ဘယ္သူ ႏိုင္ငံေရးသမား စစ္စစ္လဲ

စာေရးဆရာက သူတုိ႔သိပ္ဆင္းရဲၾကပါတယ္လုိ႔ တခြန္းမွဝင္မေျပာဘဲနဲ႔ ဆင္းရဲျခင္းအေၾကာင္းေပၚေအာင္ ေရးႏုိင္မွ အခ်စ္ဆုိတဲ့စကားလံုး တလံုးမွမပါဘဲနဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္း ေပၚေအာင္ဖဲြ႔ႏိုင္မွ စာေရးေကာင္းလုိ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ အလားတူပါပဲ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ႏိုင္ငံေရးစကားေတြ တခြန္းမွမေျပာဘဲနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အခု ေခတ္မွာ ႏုိင္ငံေရးသမားနာမည္ခံၿပီး ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘဲ ကိုယ့္အေရးကိုသာလုပ္တဲ့သူမ်ဳိးရွိသလုိ ႏုိင္ငံေရးသမား နာမည္မခံေပမယ့္ ကိုယ့္အေရးကို လစ္လ်ဴ႐ႈၿပီး လူအမ်ားအေရး၊ ႏုိင္ငံအေရးကို လုပ္တဲ့သူမ်ဳိးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဘယ္သူဟာ ႏုိင္ငံေရးသမားစစ္စစ္လဲဆုိတာ ေဘးက အကဲခတ္ၾကည့္လုိက္ရင္ သိသာပါတယ္။


လူထုစိန္ဝင္း

Read More

ထူးဆန္းေသာ အတုိက္အခံမ်ား (၂)

ရည္မွန္းခ်က္ ေပ်ာက္ေနတဲ႔ အတိုက္အခံမ်ား

ျပည္တြင္းေရာ ျပည္ပေရာ ေဒၚလာစားအတုိက္အခံမ်ားေရာ ကိုယ္႔ထမင္းကိုယ္စား အတုိက္အခံမ်ားေရာ အဓိက လိုအပ္ေနတာ တစ္ခု ရွိပါတယ္။ အဲ႔ဒါက ရည္မွန္းခ်က္ ပါ။ ရည္မွန္းခ်က္မရွိပဲ ဘယ္အလုပ္မွ ထိထိေရာက္ေရာက္ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ကမ္း ဘယ္ဆီကို ဦးတည္ခ်က္မရွိပဲ ေရြ႕လွ်ားေနတဲ႔ ရြက္ေလွတစ္စီးအတြက္ ဘယ္အရပ္က တုိက္ခက္လာတဲ႔ ေလပဲျဖစ္ျဖစ္ အက်ိဳးမျပဳနုိင္ဘူး လို႔ http://www.meepyatite.info/ မွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အတိုက္အခံတို႔အေနနဲ႔လည္း ကမ္းတစ္ခုခုကို ဦးတည္ မသြားခဲ႔လို ခုလို ဒီသံသရာ ပင္လယ္ထဲမွာ ဆက္ၿပီးလည္ေနမွာပါပဲ။ အစိုးရက အလံ ေျပာင္းလိုက္ရင္ အလံကို ဆႏၵျပလိုက္၊ အစိုးရအလံေျပာင္းမွ သတိရၿပီး အရင္တုန္းက မသံုးဖူးခဲ႔တဲ႔ ၄၃ ခုႏွစ္က သံုးခဲ႔တဲ႔ သံုးေရာင္ျခယ္ ေဒါင္းအလံကို ျပန္ကိုင္လိုက္၊ အစိုးရက တစ္ခုခု ထလုပ္မွ လိုက္ကန္႔ကြက္လိုက္နဲ႔ ေလဖမ္း ဒန္းစီးေနသမွ် ကာလပတ္လံုးေတာ႔ လက္ရွိအေနအထားကေန ဘာမွတိုးတက္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ႔ အတိုက္အခံတို႔အားလံုးအေနနဲ႔ တိက်တဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုထားဖို႔နဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ကိုသာ အာရံုစိုက္လုပ္ဖို႔ သတိေပးလိုပါတယ္။ အစိုးရတစ္ခု ထ လုပ္မွ လိုက္ကန္႔ကြက္တဲ႔အလုပ္ကေတာ႔ အလုပ္အကိုင္ႀကီးတစ္ခုအေနနဲ႔ လုပ္ဖို႔ေတာင္မလုပ္လိုပါဘူး။ အင္မတန္မွလည္း အသိဥာဏ္နိမ္႔ၿပီး ကေလးဆန္လြန္းပါတယ္။

ခုမွ ထ ၿပီး သံုးေရာင္ျခယ္ေဒါင္းအလံလႊင္႔တဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ေပ်ာက္ အတုိက္အခံမ်ား

အထူးသျဖင္႔ နုိင္ငံျခားေရာက္ အတိုက္အခံေတြရဲ႕ သံရံုးေရွ႕ေတြမွာ ေတာင္ေအာ္ေျမာက္ေအာ္ ေအာ္ေနတာေတြ၊ ဓတ္ပံုေတြ မီးရိႈ႕ျပ၊ နင္းျပတာေတြ လုပ္မယ္႔အစား ျပည္တြင္းကို သြားၿပီး အစိုးရကို တန္ျပန္တုိက္ခိုက္သင္႔ပါတယ္။ ေထာင္က်မွာေၾကာက္ရင္လည္း တရားဝင္ နည္းလမ္းနဲ႔ အစိုးရကို ယွဥ္ၿပိဳင္မယ္႔ ပါတီေတြကို ကူညီေပးပါ။ အခုလို႔ သံရံုးေရွ႕မွာ ပါးစပ္ထဲရွိသမွ် ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတာဟာ ျပည္တြင္းက အတိုက္အခံေတြအတြက္ ဟာသတစ္ခု ျဖစ္ေစသလို စိတ္ပ်က္စရာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ျပည္ပအတိုက္အခံအားလံုး အျမင္မွန္ရဖို႔အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ အဲ႔ဒီအလုပ္ေတြကို ဘယ္သူမွ နားလည္ေပးလို႔မရသလို ဘယ္သူမွလည္း မေထာက္ခံပါဘူး။ သံရံုးေရွ႕မွာ ဆႏၵျပဖို႔ ျပည္တြင္းက အစိုးရဆန္႔က်င္သူေတြဆီက ရံပံုေငြ (သို႔မဟုတ္) အလွဴေငြ ေကာက္ခံၾကည္႔ပါ။ တစ္ျပားမွ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ျပည္ပ အတုိက္အခံတို႔လည္း သိပါတယ္။ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔လည္း ျမန္မာအစိုးရနဲ႔ မတည္႔တဲ႔ ျပည္ပ နုိင္ငံႀကီးေတြကို ငိုျပၿပီး ေထာက္ပံ႔ေၾကးေတြ ေတာင္းေနၾကတာပါ။ အေၾကာင္းသိတဲ႔ ျမန္မာေတြကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မေပးပါဘူး။


အလွဴခံမထည္႔တဲ႔ ျမန္မေတြ

အျမင္သာဆံုး မြတ္စလင္မ ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္ ကိုပဲၾကည္႔ပါ။ ျမန္မာ႔နုိင္ငံေရး အတြက္ ေပ ၁၆၀ ကေန စပရိန္ ႀကိဳးနဲ႔ခုန္ခ်ဖို႔ ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံေတာင္းတာ မသိတဲ႔ နုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းေတြကလြဲၿပီး ဘယ္သူကမွ မေပးပါဘူး။ သတင္းဌာနေတြနဲ႔ ဘေလာ႔ေတြ ေျပာတဲ႔အတုိင္း၊ အတိုက္အခံတို႔ အားလံုး လက္ခံထားတဲ႔အတိုင္း ျပည္တြင္းမွာ အစိုးရ ကို တင္းမာေနတဲ႔ ျပည္သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ အစိုးရဆန္႔က်င္သူေတြကို အားေပးၾကတာ တကယ္မွန္ရင္ အဲ႔ဒီထက္ ရနုိင္ပါတယ္။ ခုေတာ႔ မျဖစ္စေလာက္နဲ႔ ရွက္စရာေကာင္းလြန္းပါတယ္။ ျပည္ပ မွာ ရွိတဲ႔ ျမန္မာ ၂ သိန္းေက်ာ္မွာ အစိုးရကို အျမင္မၾကည္တဲ႔ သူ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈံးရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁ ေဒၚလာပဲေပးအံုး ၂ သိန္း ေတာ႔ အသာေလး ရမွာပါ။ ခုေတာ႔ နုိင္ငံျခားသားေတြေရာ အားလံုးေပါင္းမွ ေပါင္ တစ္ေသာင္းေတာင္ မျပည္႔ပါဘူး။ ဒါကို ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္ တို႔ကိုယ္တုိင္လည္းသိပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ျမန္မာလို ေၾကာ္ျငာၿပီး အလွဴမခံရဲတာပါ။ မယံုရင္ ျမန္မာလို ေၾကာ္ျငာၿပီး တစ္ေယာက္ေလာက္ ထပ္ၿပီး ခုန္ခ်ၾကည္႔ပါ။ ပိုဆိုးပါလိမ္႔မယ္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးထက္ သမိုင္းကတည္းက အၿမဲ ေသြးေၾကာင္ခဲ႔တဲ႔ ထိုင္းေတြေတာင္ ေသြးေဖာက္ၿပီး ဆႏၵျပရဲေသးတယ္။ ျမန္မာအတုိက္အခံေတြကေတာ႔ ေသြးေဖာက္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ရာသီဥတု နဲနဲဆိုးတာနဲ႔ အလံေတြသိမ္းၿပီး ျပန္ေတာ႔တာပဲ။ ျမန္မာအတိုက္အခံတို႔အေနနဲ႔ ေပါခ်ာခ်ာ ခုန္ခ်မယ္႔အစား ေသြးေဖာက္ရင္ေတာ႔ ျပည္သူအားလံုးသာမက် ကၽြန္ေတာ္ပါ ေလးစားမိမွာပါ။

ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္

ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အတုိက္အခံဘေလာ႔ေပါင္းမ်ားစြာက အလြန္အမင္း ခ်ီးက်ဴးထားၾကပါေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဒုတိယ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လို႔ေတာင္ ကင္ပြန္းတပ္ခဲ႔ၾကပါေသးတယ္။ တစ္ခါေလာက္ အဓိပၸါယ္မရွိခုန္ခ် လိုက္တာနဲ႔ ဘာမွမေလ႔လာပဲ ခ်ီးက်ဴးၾကတာပါ။ ဒါကလည္း ေဒၚလာစား ဘေလာ႔ေတြ၊ ေဒၚလာစား facebook ေတြနဲ႔ ေဒၚလာစား gmail ေတြရဲ႕ အစဥ္အလာပါပဲ။

ဦးျမေအးေမြးေန႔ မြတ္စလင္မ်ားသာ လာေရာက္

ကမာၻ႔ေျမပံုကို မြတ္စလင္ ဝါဒတစ္ခုလံုးက ဖံုးလြမ္းရမည္႔ သေကၤတ ပံုႏွင္႔ ညဖက္ေထာင္႔ ေအာက္ေျခရွိ ျမန္မာေျမပံု

ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္ ဆိုတာ ဘယ္သူလဲ၊ နုိင္ငံအတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ႔ၿပီးၿပီလဲ? ခု ဘာေတြလုပ္ေနလဲ? ေနာက္ဘာေတြလုပ္မွာလဲ? စတဲ႔ ေမးခြန္းေတြကို တစ္ေယာက္မွ စိတ္မဝင္စားခဲ႔ၾကပါဘူး။ အမွန္ေတာ႔ ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္ဆိုတာ မြတ္စလင္ ဦးျမေအးရဲ႕ သမီးပါ။ ယူေကမွာ တရားဝင္ေနခြင္႔ရဖို႔အတြက္ မြတ္စလင္ ေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး နိုင္ငံေရးခိုလံုခဲ႔တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘားမားကန္ပိန္း ယူေက ရဲ႕ ဒါရိုက္တာ Mark Farmaner နဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ၿငိစြန္းခဲ႔ရာကေန နုိင္ငံေရးေလာကထဲကို စေရာက္လာတာပါ။ Mark Farmaner ဆိုတာကလည္း ပထမ ဇိုးရဖန္ (ဖရိုမန္းရွားရဲ႕ သမီး) ကို ဘားမားယူေက ကန္ပိန္း မွာ ေနရာအျပည္႔ေပးထားတာပါ။ ခုလည္း ဇိုးရဖန္က Mark Farmaner ရဲ႕ ကိုယ္ဝန္ ကို လြယ္ထားရပါတယ္။ ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္ က ေတာ႔ Mark Farmaner ရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ ျမန္မာ မိန္းမ ပါ။ မြတ္စလင္ေတြနဲ႔အတူေန၊ အဂၤလန္ေတြနဲ႔ အတူေနၿပီး ခုမွ အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္လို႔ သူ႔အေဖအရွိန္နဲ႔ ေနရာဝင္ယူေနတာပါ။ သူ႔အေဖအရွိန္ဆိုေပမယ္႔လည္း သူ႔အေဖက နုိင္ငံအတြက္ ဘာဆိုဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ႔ပါဘူး။ ျပစရာလည္း မရွိပါဘူး။ .

တစ္ခ်ိန္က ေရွ႕ဆံုးမွာ ေနရာရခဲ႔ေပမယ္႔ ခု ေဘးဆံုးေရာက္သြားတဲ႔ ဖရိုမန္းရွားသမီး ကိုယ္ဝန္အရင္႔အမာႏွင္႔ ဇိုးရဖန္

ဇိုးရဖန္ ကိုေရာ ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္ ကိုပါ အပိုင္ရလိုက္သည္႔ Mark Farmaner ပါ။
အီးေမး က mark.farmaner@burmacampaign.org.uk ပါ ဖုန္းနံပါတ္က 447941239640 ပါ။ တျခား Mark Farmaner ႏွင္႔ ဇိုးရဖန္၊ Mark Farmaner ႏွင္႔ ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္ အတူတြဲပံုေတြကိုေတာ႔ မျမင္သင္႔တာေတြပါလို႔ တင္မေပးေတာ႔ပါဘူး။ စိတ္ဝင္စားရင္ေတာ႔ ဆက္သြယ္ပါ။

ဖလန္းဖလန္းထေနေသာ ေဝႏွင္းပြင္႔သုန္ ႏွင္႔ အခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈ အရည္မရ အဖက္မရအလုပ္ႏွင္႔ လုပ္ဇတ္ အေမးအေျဖ။

Myanmar Express

Read More

ေပးစာ - ၃

ျမန္မာ႔နုိင္ငံေရးကို အစိုးရရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္ကေန နုိင္ငံေရးလုပ္ေနသူေတြရဲ႕ ၈၀ ရာခိုင္ႏံႈးက အဓိကပစ္မွတ္ မွားေနပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ျပည္ပကေန နုိုင္ငံေရးလုပ္ေနသူအားလံုးနီးပါးက မေယာင္ရာကို ဆီလူးေနၾကတုန္းပါပဲ။ အဲ႔ဒီ တလြဲဆံပင္ ေကာင္းမႈေတြေၾကာင္႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ရံႈးၿမဲ က်ရံႈးေနရတာပါ။


ပစ္မွတ္ အစစ္အမွန္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ နုိင္ငံေရး သမားေတြရဲ႕ အဓိက ပစ္မွတ္ အမွန္က ျပည္သူေတြပါ။ ျပည္သူေတြကို အက်ိဳးျပဳဖို႔နဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ အနာဂါတ္ကို အေကာင္းဆံုးဖန္တီးဖို႔ပါ။ ဒါေပမယ္႔ လက္တေလာ နုိင္ငံေရး လုပ္ေဆာင္ေနသူေတြအားလံုးနီးပါးက ျပည္သူကို ပစ္မွတ္ထားရမယ္႔ အစား လက္ရွိအစိုးရကို ပစ္မွတ္ထားေနၾကပါတယ္။ လက္ရွိအစိုးရကို မေကာင္းေျပာဖို႔၊ လက္ရွိအစိုးရကို အျပစ္တင္ဖို႔ ကို အတင္း အဓမၼ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ျပည္သူေတြကို ရင္းနွီးျမဳပ္ႏွံေနၾကပါတယ္။

အစိုးရဆိုတဲ႔ ပစ္မွတ္ကို ေနရာေပါင္းစံုက တိုက္ခိုက္ဖို႔ ေခ်ာင္းေျမာင္းရင္း ျပည္သူ ဆိုတဲ႔ ေပၚတာေတြကို ေရွ႕ကေန လႊတ္ေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြကမွ ျပည္သူကို ေပၚတာဆြဲသူ အစစ္အမွန္၊ အၾကမ္းဖက္သူအစစ္အမွန္၊ နုိင္ငံၿပိဳကြဲဖို႔ လုပ္ေဆာင္သူ အစစ္အမွန္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နုိင္ငံရဲ႕ သမိုင္းမွာ အလားတူျဖစ္စဥ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ႔ပါတယ္။ အဲ႔ဒီျဖစ္စဥ္တိုင္းရဲ႕ အဆံုးမွာလည္း ဘာမွတိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈ တစ္ခုမွ ျဖစ္မလာခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔လည္း ဘယ္သူမွ သံေဝဂ မရခဲ႔ၾကတဲ႔အျပင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္မွားဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကပါတယ္။

အမွန္တကယ္ ျပည္သူလူထု အတြက္ နုိင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္ေနတဲ႔သူေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ျပည္တြင္းကေန နိုင္ငံေရးေလာကမွ ေနရာတစ္ေနရာရဖို႔နဲ႔ ျပည္သူလူထုအတြက္ အက်ိဳးေဆာင္ခြင္႔ တစ္ေနရာရဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူေတြပါ။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ တကယ္လုပ္ယူမွရမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေပးပါ ေပးပါ ဆိုၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတာင္းယူခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ရံႈ႕ခ်ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဂ်ပန္စကၠဴ ၁၀ ထုတ္ေက်ာ္ေအာင္ ေၾကျငာခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာကို ထုတ္ျပန္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘာထူးျခားလာပါသလဲ? အားလံုးသိပါတယ္။ ဘာမွမထူးျခားလာပါဘူး။ အခုခ်ိန္ဟာ ျပည္သူလူထုအတြက္ အမွန္တကယ္ နုိင္ငံေရးလုပ္ခ်င္သူေတြအတြက္ အခြင္႔အေရးေကာင္းေတြ ရွိေနတဲ႔ အခ်ိန္ပါ။ ခုခ်ိန္မွာ နုိင္ငံေရးလုပ္ခြင္႔ရလို႔ ကၽြန္ေတာ႔ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ အမွန္တကယ္လည္း ျပည္သူ႔အတြက္လုပ္ေနရတယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ေမြးထားလို႔ ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ဒါေတြကို ေထာင္ထဲက လူေတြနဲ႔ ျပည္ပက လူေတြကို နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ ရွက္လည္း ရွက္တတ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ခုလိုနုိင္ငံအတြက္ ပါတီေပါင္းမ်ားစြာ၊ လူမ်ိဳးစုေပါင္းမ်ားစြာက အမတ္ေတြရဖို႔ ႀကိဳးက်ိဳးစားေနခ်ိန္၊ မိမိတို႔ႏွစ္သက္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္၊ အရည္အခ်င္းရွိတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္အတြက္ ျပည္သူတို႔ အသည္းၾကားက မဲတျပားရဖို႔ လက္ေတြ႔ က်ိဳးစားေနခ်ိန္မွာ ျပည္ပက ဒို႔အေရး ဒို႔အေရး ေအာ္ေနသူေတြက ဘာတစ္ခုမွ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္မရပါဘူး။ ေထာင္က်ေနတဲ႔လူေတြကလည္း ဘာတစ္ခုမွ အက်ိဳးမျပဳပါဘူး။

ျပည္ပကေနၿပီး တန္းစီဓာတ္ပံုရိုက္၊ အလံေတြေထာင္၊ ေအာ္လန္ေတြကိုင္ၿပီး အစိုးရ မေကာင္းေၾကာင္းေတြ ေျပာေနလို႔ ခုခ်ိန္မွာ ဘာမ်ားအက်ိဳးထူးနုိင္မွာလဲ?

ခုေလာေလာဆယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အလယ္မွာရွိေနၿပီး ျပည္သူလူထုနဲ႔ အစိုးရ က အစြန္းတစ္ဖက္ဆီမွာရွိပါတယ္။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ျပည္သူလူထုဖက္ကို ခ်ဥ္းကပ္နုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ျပည္သူလူထုကို ေက်ာေပးၿပီး အစိုးရဖက္ကိုလွည္႔ၿပီး ေအာ္ခ်င္ရာေအာ္ေနရင္ေတာ႔ ျပည္သူလူထုအတြက္လည္း အမႈိက္၊ အစိုးရအတြက္လည္း အမိႈက္ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဒီေတာ႔ တကယ္နုိင္ငံေရးလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ ျပည္သူကို တကယ္အက်ိဳးျပဳခ်င္တယ္ဆိုရင္ အစိုးရမဟုတ္တဲ႔ ပါတီတစ္ခုခုကို ေငြအား ဒါမွမဟုတ္ လူအားနဲ႔ အက်ိဳးျပဳဖို႔ပဲ လုပ္ေဆာင္ၾကပါ။

အားမနာတမ္းေဝဖန္ရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ တီရွပ္ ဝတ္ၿပီး ပန္းဖလက္ ကိုင္ထားတဲ႔ ခေလး တစ္ေယာက္က ျပည္ပမွာ ဝတ္စံုအျပည္႔၊ ေခါင္းေပါင္း၊ အလံနဲ႔၊ ေအာ္လံကိုင္ထားတဲ႔လူထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ျပည္သူကို အက်ိဳးျပဳေနပါတယ္။ အစေပါင္းမ်ားစြာ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ ျပည္ပက ေန အဲ႔လို အက်ိဳးမရွိတာေတြ လုပ္ေနၾကမယ္႔အစား ျပည္တြင္းမွာ ေငြေၾကးမျပည္႔စံုတဲ႔ ပါတီေတြကို ကူညီေပးပါ။ သူတို႔ေတြမွာ အခက္အခဲေတြ ရွိေနပါတယ္။ လက္ရွိအာဏာရွိေနတဲ႔ ပါတီနဲ႔ ယႈဥ္ၿပိဳင္ဖို႔ ဘက္ေပါင္းဆံုးက လိုအပ္မႈေတြရွိေနပါတယ္။ အဲ႔ဒါကို သိေစခ်င္ပါတယ္။ ျပည္ပ အတုိက္အခံအဖြဲ႔ ကူညီေထာက္ပံ႔ေနသူေတြ အေနနဲ႔ကလည္း အဲ႔လိုလူေတြကို ကူညီမယ္႔အစား ျပည္တြင္းက အစိုးရကို တရားဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္မယ္႔ တကယ္အလုပ္လုပ္တဲ႔လူေတြကိုပဲ ကူညီပါ။ ျပည္ပက တန္စီဓာတ္ပံုရိုက္၊ ဒို႔အေရးေအာ္ေနသူေတြအေနနဲ႔လည္း မိမိတို႔ ရေနတဲ႔ ေငြေၾကးေတြကို တကယ္အလုပ္လုပ္ေနသူေတြကို ခြဲေပးပါ။ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ျပည္ပမွာ ေတာင္ေအာ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေနလို႔ ဘာမွ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမလာဘူးဆိုတာကို လက္ခံၿပီး တစ္ပတ္ေတာင္ မလိုေတာ႔တဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ အစိုးရမဟုတ္တဲ႔ ပါတီေတြကို ကူညီေပးပါ။

ဒီလိုလုပ္ေနတဲ႔လူေတြထက္

ဒီလူေတြေတြက
ပိုၿပီးတန္ဖိုးရွိပါတယ္
ပိုၿပီး က်က္သေရရွိပါတယ္
ဂုဏ္ရွိပါတယ္
ပိုၿပီး သတၱိရွိပါတယ္
ပိုၿပီး ျပည္သူကိုအက်ိဳးျပဳပါတယ္
ပိုၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို ဦးတည္ပါတယ္
ပိုၿပီး ဒီမိုကေရစီကို ဦးတည္ပါတယ္

အျမင္မွန္ေတြ ရၾကပါေစ
ဦးေမာင္ကို

Read More